Op weg naar Menorca

We willen vrijdag 13 september vertrekken naar Menorca, maar besluiten nog een dag te wachten vanwege de golfhoogte. Er heeft lange tijd een oostelijke wind geblazen, maar er komt een periode van weinig wind. We willen graag zeilen en zaterdag ziet alles er gunstig uit; de golfhoogte is gehalveerd. Wel krijgen we volgens de verwachting nog ergens een windstilte, maar die proberen we te omzeilen. Zo vertrekken we zaterdag 14 september om 07.00 uur ‘s-morgens.

We beginnen rustig en zeilen met een snelheid van 3 tot 4 knopen. Het schiet niet erg op zo, maar nemen dit voor lief. Na enkele uren verandert de zee. Er komen steeds hogere golven en witte schuimkoppen. “Wat krijgen we nou?”, dit is niet de verwachting. De golven komen soms de kuip binnen. We schrikken ervan, maar na een tijdje zijn we er aan gewend. Halverwege valt opeens de windmeter uit. Dat kunnen we er ook nog wel bij hebben; alles went! Na enkele uren doet t’ie het ineens weer; gelukkig maar. We hebben nog nooit tijdens een overtocht op de grond gezeten, maar nu voelt dit het prettigst om even iets na te kijken in een boekje.

We zien verder niemand op het water, echter 10 mijl voor Menorca ontdekken we een zeilboot in de verte achter ons. Na 37 uur op de hoog golvende zee, varen we naar de ankerplek bij Ile du Lazaret vlakbij Mahon Menorca. Pas daar is het rustig. De zeilboot die achter ons zat, komt laat in de avond binnen. De volgende dag spreekt Marco de zeiler van deze boot; hij komt uit Nieuw-Zeeland. Hij vond de ruige zee van gisteren hetzelfde als hoe de zee tussen Tahiti en Nieuw-Zeeland kan zijn.

Na twee nachten besluiten we een klein stukje verder te varen; dan zijn we alvast op weg naar Mallorca. Het is ongeveer 7,5 mijl. De bedoeling is om te ankeren, maar dit blijkt niet mogelijk. We gaan aan een boei. Het is nog aardig druk op het strand. Janny zwemt naar het strand en Marco vermaakt zich op de boot. Morgen gaan we weer verder.

Nog even Sardinië

Op 27 augustus vertrekken we met KLM van Schiphol Airport Amsterdam naar Elmas Aeroporto Cagliari.

We hopen zo, dat we bij de landing over de haven vliegen. Jammer genoeg is de wind ons wat dat betreft niet gunstig gezind.

De volgende dag regent het flink en waait het hard. Gelukkig wordt het nog wel droog om boodschappen te halen.

Ons grootzeil gaat niet uit de mast. Het lukt ons op geen enkele wijze. We besluiten hulp in te roepen. Drie mannen van Creative Yachting Solutions lossen dit probleem in een half uurtje voor ons op. Ppppffft dat is weer een zorg minder.

We wandelen door het ‘Giardini Pubblici’ van Cagliari, waar deze prachtige bomen staan.

We zijn al heel lang aan het dubben of we naar Licata op Sicilië of naar Cartagena in Spanje zullen gaan. Op Sicilië zijn we nog nooit geweest, maar er valt daar meer regen dan in Cartagena. Uiteindelijk kiezen we voor Spanje. Op zondag 8 september vertrekken we om 07.00 uur naar Isola di San Pietro. Dan zijn we alvast op weg. Om 18.00 uur komen we aan in Marinatour te Carloforte.

De vorige keer dat we hier waren hebben we erg veel gewandeld. Op de fiets kom je echter wat verder. We fietsen op 10 september naar het noorden en bij thuiskomst op de boot eten we een heerlijk bord spaghetti.

Op 12 september fietsen we naar het zuiden. Eerst langs de zoutmeren in Carloforte om vervolgens even te kijken bij strand Guidi. Daar hebben we vorig jaar voor anker gelegen met heel slecht weer. Toen onweerde het, goot het van de regen en hadden we veel swell. Dan ziet het er nu heel anders uit.

De voorbereidingen voor vertrek zijn in volle gang en op 14 september vertrekken we naar Menorca.

Ruim zes weken Nederland

Het weer in Nederland is zo prachtig, dat we besluiten te gaan kamperen. We nemen een klein tentje, kleine stoeltjes, klein tafeltje en natuurlijk onze fietsen mee. Het luchtbed past net in het tentje.

We willen graag op een camping in Ootmarsum staan. We bekijken verschillende campings, maar vinden deze kleine boerencamping het leukst:”Minicamping Erve Geerdink”. Onze fietsen kunnen in de schuur en we hebben een koelkast ter beschikking. Met dit warme weer komt dat goed van pas.

We hebben een jarig familielid op 23 juli en zodoende fietsen we naar Nijverdal. We nemen de route langs Geesteren, Vriezenveen en Hoge Hexel. We praten elkaar weer bij en smullen van heerlijke zelfgebakken taart en lekkere hapjes. Op de terugweg gaan we door Wierden, Almelo (ook daar hebben ze kunst aan de muur), Mariaparochie en Tubbergen naar de camping terug.

De dag erna fietsen we naar Duitsland en lunchen we bij Nora en Jan in Uelsen; het is erg gezellig elkaar weer even te zien.

Vanwege de hitte in het oosten van het land, besluiten we 25 juli om terug naar huis te gaan. We hopen dat het in het westen ietsje koeler is.

Het blijkt inderdaad een paar graden koeler te zijn. De volgende dag pakken we de fiets naar Alkmaar om naar Victorie Sail te gaan. Er wordt van alles georganiseerd en er is een grote diversiteit aan schepen te zien.

Twee van onze kleindochters komen een paar nachtjes bij ons logeren. Aangezien het mooie weer nog steeds aanhoudt, gaan we een dagje met Jahnora en Manoah naar het Geestmerambacht. De meiden scheren met de tokkelbaan over het water en spelen in de speeltuin. We picknicken, zwemmen, zonnen en eten een ijsje. Onderweg naar huis valt Manoah in slaap, maar Jahnora blijft wakker.

Op 2 augustus viert Janny haar verjaardag. Het wordt een binnen- en buitenfeest. Zitten we net met z’n allen buiten, begint het te regenen. We vluchten met z’n allen de garage in. Zo gaan we een paar keer heen en weer. Het is een “veelbewogen” verjaardag.

Op 4 augustus logeren Lisa & Ross een nachtje bij ons. Ze hebben hun zeilboot verkocht en bezichtigen een te koop aangeboden zeiljacht in Nederland. Uiteindelijk gaat de zoektocht nog door, want dit jacht wordt het niet. Samen met Wendy en Taliya gaan we op 10 augustus naar het strand in Egmond aan Zee. We kunnen tegen de wind aan leunen. Thuis moeten we eerst allemaal onder de douche vanwege het zand wat tot in onze oren zit.

Op 21 augustus gaan we even langs bij de Hesta’s in Alkmaar. We eten mee, spelen met de jongens en gaan “bliklopen”; kijken of we dat nog kunnen. Het lukt nog prima. Janny’s broer en schoonzus zijn vrijdag 23 augustus 50 jaar getrouwd, maar ze vieren dit een dag eerder. Daar moeten we zeker bij aanwezig zijn en gelukkig maar, want het is een fantastisch feest. Dinsdag 27 augustus vliegen we met de KLM van Amsterdam naar Cagliari.

Van Gardameer naar huis

Vrijdag 12 juli breken we de tent af en pakken alles in. Daarna nemen we afscheid van alle buren en wensen ze nog een fijne voortzetting van hun vakantie. Vervolgens rijden we de auto naar Patricia en Collin om bij hun nog even koffie te drinken. En dan is het zover…..

Vrij snel begint het te regenen en op de Brennerpas giet het. In Tirol Oostenrijk hangt nog veel bewolking, maar het is er in ieder geval droog.

We besluiten in Heidenheim an der Brenz te overnachten. Dat lukt ons bij hotel “Alt Heidenheim” heel dicht bij het centrum. We verkennen alvast een deel van het stadje en moeten natuurlijk wat eten. We vinden een plek waar het ontzettend druk is, maar heel gezellig. Met volle maag lopen we terug naar het hotel en bekijken de meegenomen folders. Na een goeie nachtrust vragen we of we de auto nog even mogen laten staan voor de verdere verkenning van het stadje. We wandelen naar Schloss Hellenstein waar een jong stelletje net hun trouwfoto’s aan het maken zijn. We bezoeken enkele marktjes en slenteren door leuke straatjes. Na een kop koffie met gebak wordt het tijd om Heidenheim te verlaten.

Na enkele uren rijden stoppen we bij Herborn. Alweer zo’n leuk stadje dat ook een “Schloss” heeft. Het is zaterdag laat in de middag, dus de winkels zijn gesloten. Er is echter genoeg te zien. Voordat we verder rijden eten we kip van het spit met patat erbij. Zo gaan we de laatste 400 km in. Bij de grens nemen we nog een kop koffie en zijn rond 12.00 uur ‘s-nachts thuis.

Lago di Garda

Op vrijdag 28 juni komen we rond het middaguur aan op Camping Cappuccini in Peschiera del Garda. Er zijn nog vele plekken vrij, echter niet direct aan het water; deze zijn al gereserveerd. Voor nu hebben we wel uitzicht op het meer, maar als de gereserveerde plekken bezet zijn is dat voorbij. Het is een leuke kleine camping en is naast de camping waar Patricia en Collin werken. We willen hun verrassen met ons bezoek. De smoes waarmee Marco dat probeert te doen mislukt echter omdat hij zich verspreekt.

Dat mag de pret niet drukken. We gaan eerst kijken hoe ze al enige tijd wonen en werken op Bella Italia. Ze hebben een mooie mobile met overdekt terras. Ze hebben zelfs de beschikking over een wasmachine; wat een luxe. Dat is ze zeker gegund. Ook wij zitten overdekt, maar dan met een zonneluifel. Na twee dagen zijn we nog niet bijgepraat. We kletsen wat af, waarbij het wel nodig is de kelen te smeren met een drankje vergezeld door een hapje. Reuzegezellig!

Op dinsdag 2 juli besluiten we te verkassen naar camping Bella Italia omdat we hier te weinig schaduw hebben en geen uitzicht op het meer. Op Bella krijgen we dat wel en zeg nou zelf…….de bovenste foto……..dat is toch wat je wilt? De volgende dag krijgen we nieuwe buren. Het is net als in een haven, je helpt elkaar een handje.

Na de gedane arbeid gaan we met Patricia en Collin op pad naar Borghetto. Onderweg rijden we langs Grezzano en doen inkopen op de markt in Villafranca.

Rond half twee in de middag arriveren we in Borghetto; een middeleeuws dorpje aan de Mincio. Het is terecht uitgeroepen tot één van de mooiste dorpjes van Italië.

Op 5 juli fietsen we naar Sirmione. We zijn daar al zo vaak geweest, maar het blijft leuk om het even weer te zien. Bovendien is het een heerlijke fietstocht.

Het kan behoorlijk spoken aan het Gardameer. Uit voorzorg zetten we onze auto voor de tent, zodat deze wat wind tegenhoudt. We zien dat er een boot is los geslagen. Marco duikt samen met een andere man het water in om polshoogte te nemen. Ze nemen enkele gegevens van de boot op en geven deze door aan de bewaking. Zij zullen dit verder afhandelen zodat wij er geen zorg meer over hebben.

We pakken regelmatig de fiets en belanden zo op 10 juli in Desenzano. De lucht is nu ook weer dreigend, maar we houden het droog.

Er werden de nodige herinneringen opgehaald. Vroeger waren er bij dit haventje allemaal schommelbanken. Nu is deze op de foto één van de laatsten. We komen even tot rust op de grote stoel, voordat we terugfietsen naar de camping.

Woensdag 10 juli hebben Patricia en Collin een vrije dag. We besluiten met elkaar om zoveel mogelijk langs het meer naar Arco te rijden. Het is erg druk op de weg en we lopen vast, zodat we een andere route moeten nemen. Dit is niet erg want er is genoeg moois te zien. We parkeren bij het zwembad in Arco en wandelen het stadje in. We zien enkele klimmers op de ‘Via Ferrata del Colodri’ en zouden er zelf ook zomaar zin in hebben. Onze klimgordels liggen echter op de boot. Dan maar eerst naar het klimmerscafé voor een cappuccione (grote cappuccino). Vervolgens is het tijd voor een Spritz. We krijgen er chips bij, maar zijn niet de enigen die er van eten. De musjes vliegen er brutaal mee weg. We kunnen Arco niet verlaten zonder er een ijsje te hebben gegeten en rijden via de tunnelweg terug naar Peschiera. Dit is opnieuw een dag om nooit te vergeten. Morgen pakken we zoveel mogelijk in de auto want vrijdag gaan we naar huis.

Weekje Sardinië

Woensdag 19 juni gaan we op weg naar Sardinië. We weten nog niet of we de ferry vanaf Civitavechia (70 km noordwest van Rome) naar Cagliari of vanaf Livorno naar Olbia zullen nemen. Gaandeweg besluiten we naar Livorno te gaan omdat de vaartijd dan 8 uur is. Dat is 5 uur minder dan vanaf Civitavechia. Bovendien vaar je ‘s-nachts.

In Livorno volgen we de borden “Imbarco Passeggeri”. We rijden steeds in een rondje en we besluiten het aan een mevrouw in een toeristenwinkel te vragen. Zij is van hier, dus ze zal het wel weten. We worden echter totaal de verkeerde kant op gestuurd. Vervolgens vragen we het aan een jong stel, dat met de auto aan de kant van de weg staat. We treffen het, ze hebben net kaartjes voor de ferry gekocht. Met hun goede uitleg komen we bij de ticketverkoop aan. Tickets zijn makkelijk te verkrijgen, maar een slaapplaats niet meer. We staan in de rij en gaan nog even Livorno in.

Fijn om een kleine indruk van Livorno op te doen en nog wat versnaperingen voor de komende uren te bemachtigen.

De ferry zal om 23.00 uur vertrekken. Het duurt echter wel even voordat iedereen van boord en vervolgens aan boord is.

We hebben al gauw in de gaten, dat je voor jezelf een slaapplek moet veroveren. Onze buurman komt even later met een heel groot kussen aan en nodigt Marco uit om ook op zijn kussen te komen liggen. Italiaanse vrienden zijn snel gemaakt.

In de ochtend komen we in Olbia aan en vinden daar gemakkelijk onze weg omdat we er vorig jaar enkele dagen verbleven. We kijken even bij het strand van Budoni en drinken vervolgens een heerlijke cappuccino met brioche. Dit op advies van een Nederlandse die daar al jaren woont. Daarna gaan we weer verder, maar we moeten regelmatig even stoppen omdat we behoorlijk moe zijn van de nachtreis. Bij aankomst op de boot worden we verwelkomt door dolfijnen. Dat is nog eens een geweldige ontvangst. De volgende dag maken we de boot schoon en doen boodschappen.

Onderweg komen we van alles tegen…..

We zien dat “Bastione di Saint Remy” uit de steigers is……

en genieten van het uitzicht bij de “l’Arco di trionfo…..

Op donderdag 27 juni vertrekken we weer van Marina Sant’Elmo in Cagliari naar Olbia voor de ferry naar Livorno. Onderweg komen we erachter, dat we onze eieren vergeten zijn. Marco wilde ze gisteravond koken voor onderweg, maar Janny zei: “Dat doen we morgenochtend wel”. Oeps, helemaal vergeten; zouden ze gaan stinken? In Olbia genieten we van een heerlijk ijsje voordat we naar de ferry gaan. De kaartjes kochten we via internet. Hutten zijn ook nu niet beschikbaar, maar wel twee stoelen. We vertrekken om 22.00 uur. Er zijn heel veel vrije stoelen, zodat we heerlijk languit kunnen. Zo hebben we toch nog een redelijke nachtrust. Om 06.00 uur ’s ochtends doet de steward het licht aan en gaat aan het werk. Al het door ons gescheiden afval, gaat in één grote afvalzak. Dat hebben we al eens vaker gezien. We gaan aan de koffie in de koffiebar, zodat we mooi zicht hebben op de haven. Dan is het al snel weer tijd om naar de auto te gaan en te wachten tot we eraf kunnen. In Livorno weten we ook een beetje de weg en zodoende zijn we snel op weg naar Lago di Garda.

We stoppen bij de Ponte della Maddalena; ook wel Duivelsbrug genaamd; in Toscane……..

….. daarna strekken we in Popiglio onze benen om vervolgens in het begin van de middag op Camping Cappuccini in Peschiera del Garda te arriveren.

Sistiana Italië

Donderdag 13 juni breken we de tent af en pakken de auto in. We rijden terug naar Italië om op 17 juni de verjaardag van onze oudste te kunnen vieren. Onze eerste stop is bij het Lim Fjord in Kroatië.

Het is moeilijk om een geschikt uitzichtpunt te vinden. We doen het met de situatie zoals het is.

Onze volgende stop is in Buje. Dit stadje ligt nog in Kroatië. In de prehistorie woonden hier al mensen. Het is leuk om even rond te kijken. Voordat we weer verder gaan, drinken we eerst nog ergens koffie. We vervolgen onze weg en halverwege de middag arriveren we op de camping. De volgende dag bezoeken we met z’n vieren Udine. Het is niet de eerste keer dat we deze stad bezoeken. De vorige keer dat we er waren, woonde onze dochter hier. Ze wil graag terug om te kijken hoe het er nu uitziet.

Onze kleindochter heeft de grootste lol met water uit de fontein en kraan. Ze probeert mama en oma nat te spatten en andersom gebeurt dat ook. Het uitje eindigt met fikse schade aan onze auto; de muur van de parkeergarage geeft niet mee.

Op de terugweg rijden we door Sagrado. Het ziet er interessant uit en we besluiten om dit stadje te bekijken. We lopen over de brug naar La Rosta waar elektriciteit wordt opgewekt en naar het kerkje dat ook op de muurschildering staat. Moe maar voldaan komen we op de camping aan. Morgen gaan we met z’n tweeën met de bus naar Triest.

Ook hier valt veel te bezien……

We slenteren heel wat rond en beëindigen het bezoek aan de stad met ijs van de lekkerste ijssalon. Op de verjaardag van onze jarige Jet eten we heerlijke zelfgemaakte taart. Vervolgens bezoeken we de ‘Grotte delle Torri di Slivia’ en genieten van de prachtig gevormde stalactieten en stalagmieten. Op deze manier hebben we een bijzondere dag met elkaar; een dag om nooit te vergeten. De dag erna maken we een mooie wandeling langs de kust naar Duino.

Het is een mooi tochtje en tevens de laatste dag dat we met z’n vieren zijn. Morgen vertrekken we naar Livorno om daar de ferry naar Sardinië te nemen.

Kroatië

Vrijdag 7 juni rijden we langs Triëst richting Koper. Vlak na de grens Italië – Slovenië zien we tolhuisjes, waar we een tolvignet moeten kopen voor €20. Voor dat hele kleine stukje in dit land willen we dat niet betalen. We kunnen nog net uitwijken naar een parkeerplaats van een supermarkt. Van daaruit rijden we over een provinciale weg, langs Skofije en zien dat de prijs voor een vignet daar €15 is. Gelukkig hebben we het niet nodig en bereiken we Kroatië.

Kroatië is geen Schengenland en zodoende worden onze paspoorten gecontroleerd. We stoppen net over de grens in Buzet omdat we cash geld willen hebben. We strekken even onze benen, nemen een broodje en vervolgen onze weg. Het is geen rechtstreekse route naar Rovinj, maar we willen graag iets van de omgeving zien.

In de middag arriveren we bij Camping Polari en melden ons aan. We denken Janny’s zus Carolien en zwager Freek zelf wel te kunnen vinden, maar dat lukt niet. De camping heeft wel 2000 plaatsen, dus bellen we om te vragen waar ze staan. Onder het genot van een drankje praten we even bij en gaan dan op zoek naar een staplaats. Dat valt niet mee, omdat we niet weten hoe het hier werkt. Uiteindelijk lukt het en zijn we zeer tevreden over de plek. We hebben zon en schaduw. Na het opbouwen krijgen we een heerlijke soep van Carolien.

De volgende dag gaan we eerst op pad om boodschappen te doen. Het is wel een uitdaging om de ingrediënten te ontcijferen. Ook met de prijzen is het stoeien; we moeten weer omrekenen van kuna naar euro.

Het is een prachtige fietstocht van de camping naar Rovinj.

Het is een heel leuk stadje!

Waar veel moois is te zien.

Als laatste toch nog maar even een bootje fotograferen.

Vakantie

Zaterdag 1 juni gaan we met de tent van onze oudste dochter op pad. De eerste stop is in Alkmaar. We willen horen hoe de vakantie van onze oudste zoon en zijn gezin was. Na alle verhalen over hun belevenissen in Spanje, vertrekken wij richting Duitsland.

We belanden op een camping aan de Grossweizheimer Badesee in Karlstein am Main. Voordat we de kampeerbenodigdheden uit de auto halen, fotograferen we eerst de stoelen. We zijn bang, dat we anders niet meer weten hoe ze er in passen. We zitten namelijk nogal vol, omdat we veel spullen voor de boot mee hebben. Het wordt de tweede keer dat we deze tent opzetten. De achterbuurman houdt ons nauwlettend in de gaten en vraagt zelfs of hij ons moet helpen. Aardig aangeboden, maar we denken ons wel te redden. Na een goede nachtrust, lekker ontbijt en betalen van de rekening van €13,00 vervolgen we onze weg.

We besluiten een deel Romantische Strasse te rijden. In Creglingen belt onze oudste dochter ons. Ze is net begonnen te werken op een camping in de buurt van Triëste in Italië. Ze weet niet, dat we haar willen verrassen door op haar verjaardag te komen. Gauw gaan we op onze hurken voor onze auto zitten, zodat ze niets van de omgeving kan zien. Ze vraagt waar we naar toe gaan. We antwoorden, dat we naar vrienden in Zutphen onderweg zijn. Ppppffftt, dat hebben we gered.

Na enkele uren Romantische Strasse gaan we verder op de snelweg en overnachten we in Haus Bergland in Zirl; vlakbij Innsbruck. Een geweldig adres wat al vele generaties voortgezet wordt. We hebben heerlijk geslapen en krijgen me toch een uitgebreid ontbijt van Eva. Ze komt even gezellig kletsen met ons. Een overnachting om nooit te vergeten!

De volgende ochtend op weg naar Gries am Brenner en daarna de Drei Zinnen Dolomieten. Wat zijn de bergen toch mooi. We stoppen onderweg om even wat boodschappen te doen. Op het moment dat we in de winkel zijn belt onze oudste dochter opnieuw. Help, straks hoort ze dat we in Italië zijn. Ze wil even haar ei kwijt over de organisatie waar ze bij werkt en kan wel wat emotionele steun gebruiken. We gooien onze plannen om. In plaats van eerst naar Kroatië te gaan, rijden we naar Sistiana. We zijn daar al aardig in de buurt; ongeveer nog zo’n tweeënhalf uur rijden. Dan zien we onze dochter en kleindochter.

Het is een onverwacht, maar mooi weerzien. Het opzetten van de tent is een fluitje van een cent. Logisch als dat voornamelijk door de eigenaresse van de tent wordt gedaan. Wij bieden maar een klein beetje hulp. Na het inrichten ervan bekijken we de camping en in de avond eten we een hapje in het restaurant op de camping. Daarna dansen bij het animatieteam.

De volgende ochtend na het ontbijt, bekijken we alle tenten. Ze zien er niet uitnodigend uit. We gaan gelijk hard aan het werk om ze in gereedheid te brengen voor de verhuur. Na twee dagen zijn er vier tenten schoon.

Af en toe maken we tijd voor ontspanning. Er moeten nog zes tenten schoongemaakt worden en dan nog de inrichting van alle tenten. Er zijn veel spullen kapot. Voor ons is het tijd om naar Kroatië te gaan. Daarna komen we hier terug voor de verjaardag van onze oudste.

Ongepland

Na enkele verjaardagen begin januari, maken we op 20 januari een heerlijke wandeling van Winkel naar Kolhorn. Het weer is goed en het gezelschap van Patricia en Collin nog beter.

In Kolhorn eten we een hapje bij restaurant ’t Anker. Het smaakt ons allemaal lekker. Bij het verlaten van het restaurant, zien we dat we teveel hebben betaald. Dit wordt zonder problemen opgelost. We beginnen aan de terugweg en vlakbij ons eindpunt Winkel, verzwikt Marco zijn rechter enkel. Hij strompelt verder en gaat thuis met zijn been omhoog.

Langzamerhand gaat het weer wat beter met zijn enkel. Er worden houtsnippers in de tuin verspreid, Cannonau wijn vanuit Jerzu Sardinië geïmporteerd, het allerlekkerste zuurdesembrood gebakken en kozijnen schoon gemaakt.

Op 30 januari valt Janny met de fiets en breekt haar rechterschouder. Ze wordt met de ambulance naar de eerste hulp gebracht. Pas op 15 februari wordt ze geopereerd en na één nacht opname weer naar huis.

Van alle kanten wordt ze verwend. Dat mag ook wel, want het is een pijnlijke en langdurige kwestie. Onze vlucht met Transavia van Amsterdam naar Olbia kan op 5 maart niet doorgaan. De bedoeling was om samen met de “Triskelvolgers” Sardinië verder te verkennen.

Op 12 maart vliegen Edith, Eric, Cytha en Pim naar Olbia. Bij aankomst overnachten ze daar om de volgende dag per trein naar Cagliari te reizen. Daar gaan ze al snel met de huisbaas op de koffie. Op weg naar Triskel zien ze ook de heerlijke ijssalon Peter Pan. Op de boot wordt een drukkertje gerepareerd, batterijen gecontroleerd, elastieken dakluikhoezen aangetrokken, lijnen nagekeken; kortom de boot wordt goed nagekeken. Op 16 maart gaan ze de auto halen om op pad te gaan. Wij genieten thuis volop met ze mee.

Op 17 april verstuikt Marco zijn linker enkel door een potje voetbal met de kleinkinderen. Gelukkig heb ik goeie benen en Marco goeie armen. We redden het dus wel met z’n tweetjes.

Na een bezoek aan Haarlem op 3 mei, rijden we via Spaarndam terug naar huis. Het geeft een goed gevoel om even op het water te zijn. Met het pondje over het Noordzeekanaal is altijd een leuke beleving.