September 2020

Na alle gezellige ontmoetingen in Yacht Port Cartagena vertrekken we woensdag 9 september om 11.45 uur. Onze door Nederland opgelegde quarantaine gaan we voldoen in Italië.

Er speelt zich een geweldige luchtshow door stuntvliegers af en even later vanaf de grond een flinke rookwolk. Zo zie je nog eens wat onderweg.

We overnachten op Camping L’Albera in Capmany tussen de oude kurkeiken. We lopen in de avond nog even naar het dorpje heen. Omdat we het ook nog even bij daglicht willen zien, besluiten we er te gaan ontbijten. Op de terugweg naar de camping komen we langs de wijnproeverij van Grupo Oliveda.

Marco proeft er lustig op los en we doen er de nodige inkopen. Alles nog even een plek geven in de auto en dan de weg weer op. We rijden naar de kust en verder langs de zee bereiken we Frankrijk. We overnachten op Camping Salagou Clermont L’Hérault. Na het opzetten van de tent, drinken we wat bij de bar. Er wordt salsamuziek gedraaid. Dan wordt het tijd voor onze nachtrust. Jammer genoeg wordt deze hevig verstoord door een fikse ruzie tussen twee Franse echtelieden. De volgende dag nemen we een kijkje bij het meer en om 10.45 uur vervolgen we onze weg richting Italië. In de avond zetten we ons tentje op aan het Lac de Serre Ponçon op camping Le Roustou.

Het is een speelse camping aan een stuwmeer, dat is aangelegd om overstromingen te voorkomen. Er moesten 1500 mensen voor verhuizen. We staan prachtig aan het water en besluiten hier twee nachten te blijven.

Zondag 13 september vervolgen we onze toeristische route en zijn om 14.40 uur in Italië. Nu nog even naar camping Bella Italia rijden. We hebben in de omgeving van Torrevieja in Spanje aan Patricia en Collin laten weten, dat we onderweg naar huis zijn. Wendy is al op de camping en krijgt vragen van hun over ons. Ze heeft het er moeilijk mee, maar houdt onze komst geheim. Aan het eind van de middag zijn we er. We zetten ons kleine tentje op en hebben alvast een plek aan het water geregeld voor morgen.

De volgende ochtend zetten we de grotere tent van Wendy op. Taliya en Wendy komen ons erbij helpen. Ze komen ‘s-avonds eten, samen met Bas. Patricia en Collin komen op de borrel. Zo fijn om iedereen weer te zien!

Vanaf deze plek is het genieten van de eekhoorntjes. Ze rennen achter elkaar aan of zijn op zoek naar eten; erg schattig!

Woensdag 16 september gaan we met z’n allen naar Arco. We doen de Colodri voor de zoveelste keer; altijd weer leuk. We mogen echter niet via de klettersteig terug wegens Corona, maar moeten via het wandelpad. Pppfft stoot Janny toch even keihard haar hoofd tegen een overhangende boomtak, omdat ze alleen maar kijkt waar ze haar voeten neerzet. Na afloop doen we inkopen, pakken een terrasje, eten een stuk pizza en ook een ijsje mag in Arco niet ontbreken.

Dinsdag 22 september rijden we naar Manerba om te kijken hoe het daar nu is. In de verte zie je het kleine en grote eiland liggen.

We drinken een cappuccino op het terras van camping Rio Ferienglück. Daar hebben we vroeger met onze kinderen een vakantie doorgebracht, nadat we verregend waren aan de Titisee in het Zwarte Woud. De bungalowtent kon hier goed drogen en hebben we aan het eind van de vakantie verkocht. Echter hier kan het ook flink regenen. We stoppen zelfs langs de kant van de weg, omdat de ruitenwissers het niet meer aan kunnen.

De volgende dag gaan we met Taliya en Wendy op de fiets naar Borghetto.

Ze hebben dit stadje nog niet gezien en het is zeer de moeite waard…..

zoals je ziet……

Zo hebben we vandaag zo’n 30 km gefietst, wel met veel plezier. Maar er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan. De dag na onze fietstocht besluiten we de grote tent vast op te ruimen. Patricia en Collin bieden ons een overnachtingsplek aan, maar wij zeggen dat we wel in ons kleine tentje overnachten. Na een afscheidsborrel bij hun, duiken we het tentje in.

Maar dan begint het te regenen en voelt Janny druppels op haar hoofd. Het is ondertussen middernacht en gelukkig slapen Patricia en Collin nog niet. Alsnog maken we dankbaar gebruik van hun aanbod. We komen ‘s-ochtends bij ons tentje en werkelijk alles is zeiknat. We laten de ergste nattigheid eruit druipen en daarna nemen we het in plastic zakken mee in de auto. Om 13.00 uur verlaten we de camping op weg naar huis.

Er hangen overal donkere wolken, vervolgens gaat het regenen. De regen verandert in sneeuw. We naderen de Brennerpas en er zijn sneeuwschuivers op de weg. Ppssfft, dit is niet hetgeen we verwachten. De vrachtwagens denderen met hoge snelheid langs ons heen. Wij doen het even rustiger aan. Om acht minuten over zes komen we in Oostenrijk aan en overnachten in Gasthof Inntal. Het is genoeg voor vandaag. Na een lekkere maaltijd in hun restaurant, duiken we ons bed in.

De volgende dag vertrekken we na een heerlijk Oostenrijks ontbijt naar de Fernpas. Het ziet er allemaal winters uit. Het is in tegengestelde richting nog erg druk met campers en caravans. We zijn om 11.26 uur in Duitsland en besluiten even te stoppen in Füssen.

Normaal gesproken rijden we altijd door, maar nu willen we dit stadje weleens zien. We willen een kop koffie, maar moeten een heel formulier invullen wegens corona. Daar hebben we geen zin in, dus dan maar een koffie to go om buiten op te drinken. Aan de overkant ziet Marco dit winkeltje en……

….. natuurlijk kan hij de verleiding niet weerstaan om er één te kopen. Gelukkig maar één, want het is een droge hap en valt vies tegen!

We vervolgen onze weg en het begint te regenen. Het is bijna één bui tot aan huis, waar we zaterdagnacht aankomen.